‘Village Suisse’ op de Zwitserse Nationale Tentoonstelling in Genève (1896)

Elementaire dorpen: Architectonische etnografie en de neergang van het geografisch regionalisme in Frankrijk

Tegen 1946 was het geloof in het dorpstype in Frankrijk als een onveranderlijk en permanent merkteken van de Franse identiteit gedestabiliseerd. Niet door de oprukkende verstedelijking of industrialisering, maar eerder als een onbedoeld effect van het etnografisch-architectonisch onderzoek naar plattelandsvormen. De Enquête d’architecture rurale (EAR) was een uniek model van interdisciplinaire samenwerking. Het vermengde de technocratische impulsen van de Franse bureaucratie in oorlogstijd met de traditionele symboliek van de Pétain-politiek, de conservatiepraktijken van een moderniserende etnografie en de specificiteit van technische illustratie als weergavemedium. Dit artikel illustreert dat de resultaten van het onderzoek, in een poging om dorpstypologieën te definiëren aan de hand van etnografische taxonomieën en architectuurtekeningen, onthulden dat de enige empirische conclusie die uit de plattelandsvormen kon worden getrokken, niet zozeer een typologisch model was, als wel het onvermogen om ze af te bakenen volgens cultureel-geografische grenzen.