OASE 121 onderzoekt waarom architecten zich bezighouden met het ontwerpen en maken van meubels. In de twintigste eeuw, een periode vol sociale veranderingen, bewogen veel architecten zich door alle lagen van hun vakgebied – van stedenbouw tot alledaagse gebruiksvoorwerpen. Sommige meubelstukken en objecten ontstonden als onderdeel van een groter architectonisch project, terwijl andere juist volledig los daarvan werden ontworpen, als zelfstandige alledaagse objecten.

Deze editie brengt theoretisch onderzoek naar de rol van meubels binnen de architectuur samen met diepgravende casestudy’s van architecten voor wie meubelontwerp een wezenlijk onderdeel van hun oeuvre vormt.

‘Kwaliteit’ is een alomtegenwoordig begrip in de hedendaagse architectuurpraktijk, maar het is tegelijkertijd een vage notie die voor heel verschillende waarderingen kan staan. Spreken of denken over een kwalitatief hoogwaardig gebouwde omgeving opent telkens nieuwe mogelijkheden voor kritische interpretatie en voor nieuwe maatschappelijke of ecologische inspanningen. Het concept kan het speelveld voor de evaluatie en legitimatie van architectuur echter ook beperken tot de inbreng van experts.

Dit nummer van OASE staat stil bij hedendaagse processen en omgevingen waar de kwaliteit van (openbare) architectuur bemiddeld wordt. Hoe borgen rijks- of stadsarchitecten, stedelijke kwaliteitscommissies of ontwerpcompetities voor regionale planning kwaliteit? Wat is het belang van de uitwisselingen en onderhandelingen tussen ontwerpers, deskundigen, bemiddelaars en andere stakeholders? En hoe passen deze ‘settings’ in evoluerende raamwerken van architectonische cultuur, stedelijk of infrastructuurbeleid en politieke economie?