In de moderne stad verplaatst zicht het leven van alledag zich steeds meer naar de binnenkant van gebouwen. De interieurs van de warenhuizen, markthallen, administratiegebouwen, musea of theaters worden onderdeel van de ervaring van de stedeling. Iedere binnenwereld van de stad heeft haar eigen karakter sfeer en representatieve architectonische taal waarmee de specifieke maatschappelijke betekenis wordt aangeduid. In de hedendaagse praktijk zijn deze verschillen grotendeels verdwenen; een logica van standaardisering laat verschillen in betekenis, maar ook in sfeer vervagen. Hoe spectaculairder de buitenkant van gebouwen, des te banaler schijnt hun binnenkant te worden.
Dit nummer van OASE wil deze verdwijning niet registreren maar gaat daarentegen op zoek naar een reeks strategieën en ontwerpinstrumenten voor het publieke stedelijke interieur. De samenstellers gaan op zoek naar architectonische projecten voor binnenruimten die hun betekenis ontlenen aan een specifieke aanpak en een herkenbaar element van auteurschap vertonen.